با کوله باری از خستگی که بر دوشش سنگینی میکرد از پله های پرازدحام پایین

آمد و خود را در آغوش یکی از پله ها رها کرد تا کمی از خستگی اش را روی دوش

آن بگذارد و کوله بار خود را کمی سبک تر کند.گروهی از دانشجوها که با هم

دوست صمیمی بودند از پله ها پایین آمدند و پشت سر دختر روی پله ها نشستند

و با هم گرم گفتگو شدند.حرفهای سراپا بیهوده شان مانند پتکی بود که بر سر

دختر کوبیده میشد و مطالب درسی ای را که آن روز با هزار و یک زحمت در ذهن

مشوش خود جای داده بود را فراری میداد.

دو نفر از افراد گروه سرگرم صحبت درباره ی ماجرایی بودند که معلوم بود ساعت

پیش در کلاسشان رخ داده بود و بقیه ی دوستانشان سکوت کرده و به حرفهای آن

دو نفر گوش میدادند.

-وااااای استاد فرهادی رو دیدی چه قدر بد پسره رو ضایع کرد؟

-آره بیچاره.من جای اون داشتم از شدت ترس جا با جا می مردم.

-آره راست میگی.بیچاره رو خیلی بد ضایع کرد.

-ولی حقش این نبود.خب بیچاره لابد کاری داشته که میخواست از کلاس بره

بیرون.

یکی از افراد گروه بین حرف آنها پرید و گفت:

-مگه یادتون رفته دفعه ی قبل یه دختره رو همین طوری ضایع کرد؟

دختره میخواست از کلاس بره بیرون که استاد فرهادی برگشت گفت:

خانوم رفتی بیرون در رو ببند و دیگه برنگرد.وقتی قبلا یه نفر رو این طوری ضایع کرده

یعنی این که بابا جون وقتی سر کلاس من هستید بیجا میکنید پا شید برید بیرون.

اگه هم رفتید لطفا دیگه بر نگردید.

دختر سرش را روی زانوهایش گذاشته بود و محکوم شده بود به حرف های آنها

گوش بسپارد.چرا که خستگی زیاد او را در آنجا اسیر کرده بود و پاهایش را به بند

کشیده بود و مانع میشد که مسافت نه چندان طولانی را تا حیاط طی کرده و آنجا

به راحتی روی صندلی ها زیر سایبان بنشیند و خستگی رفع کند.

در همان حال بود که یک نفر دستش را روی شانه های خسته ی او گذاشت و

کنارش نشست و گفت:

-چه طوری؟

دختر سرش را از روی زانوهایش برداشت و دوستش را در کنار خود دید:

-لبخندی زد و در جواب دوستش به شوخی گفت:

-ایناها.این طوری ام.نمیبینی؟

دوستش اخمی کرد و گفت:

-بیمزه آخه چرا تو انقدر شیرین عسلی؟یه کم نمک بخور بلکه با نمک بشی.

سپس ادامه داد و گفت:

-نمیای بریم ناهار؟

-نه.الان نه.یه کم خسته ام.صف هم که شلوغه.اصلا شاید غذای دانشگاه رو

نخورم.آخه اگه رو غذاش یه نوشابه نخورم گلاب به روت بالا میارم.

-پس پاشو بریم آت و آشغال بخوریم.

-چی؟آت آشغال چیه؟

-واااااااااا.آت اشغال چیه؟خب معلومه دیگه آی کیو.منظورم ساندویچه.

سان د ویچ.

-آهان.پس شما آت آشغال خور بودی و ما خبر نداشتیم؟؟؟؟

دوست دختر، درحال دادن یک جواب کوبنده در برابر صحبت دوستش بود و دختر

درحال گوش دادن و خندیدن که ناگهان صحنه ای که شاید برای خیلی ها چندان

با اهمیت نبود نظر او را به خود جلب کرد.

دختری کوتاه قد و لاغر اندام که معلوم بود نابینا هم هست در بین ازدحام گیر افتاده

بود و به کندی حرکت میکرد و کسی هم کمترین توجهی به او نداشت.به هزار و

یک دلیل نامعلوم هم عصایش را به همراه نداشت تا راه خود را در بین جمعیت پیدا

کند.

دختر به او خیره شده بود تا ببیند به کدام طرف میرود.دختر نابینا هم دستش را رو

به جلو دراز کرده بود و راهی نامعلوم را در پیش گرفته بود و میرفت.

دختر با آرنجش طعنه ای به دوستش زد و گفت:

-بیچاره داره کجا میره؟

-نمیدونم.چه فرقی میکنه؟

-آخه داره میره سمت پله های طبقه ی پایین.میترسم از پله ها بیفته.

عصا هم که همراهش نیست.

در همان موقع دلشوره ای غریب در دل او افتاد و با اینکه هنوز خستگی روی شانه

هایش سنگینی میکرد از جای خود بلند شد و به سمت دختر نابینا رفت و گفت:

-خانوم کمک میخوای؟کجا داری میری؟

-میخوام برم طبقه ی دوم

-اما اینجا که طبقه ی همکفه.راهم که دارید اشتباه میرید.

سپس دست دختر نابینا را گرفت و گفت:

-کدوم کلاس میری؟بیا با هم بریم.

-کلاس205.واقعا ممونم

دختر دست او را گرفت و از پله ها بالا رفتند.اما به دلیل مشکلی که آن دختر

داشت حرکت آنها به مراتب کندتر و آرام تر از یک فرد بینا بود و بدین خاطر کمی

بیش از حد معمول طول کشید تا به طبقه ی دوم برسند.نفس های دختر به

شماره افتاده بود تا اینکه بالاخره به کلاس 205رسیدند.

دختر او را داخل کلاس برد و به او کمک کرد تا سمت خانوم ها روی یک صندلی

بنشیند.

گروهی از پسرها سر کلاس بودند و شاهد صحنه ی کمک او به دختر نابینا.

یکی از پسرها با صدای بلند گفت:

-آخی خانوم شما چه قدر خوبید واقعا...

دیگری خندید و گفت:

-میشه بیاید دست ما رو هم بگیرید؟آخه خیلی دوس دارم.

سپس همه ی آنها با صدای بلند شروع به خندیدن کردند.

دختر سرش را پایین انداخت و از کلاس بیرون آمد و تصمیم گرفت به پیش

دوستش بازگردد.

در بین راه به دختر نابینا و حرفهای آن پسرهای نادان فکر میکرد و آه میکشید.

با خود گفت:

-خدا کنه اون دختر با شنیدن حرف اون پسرا دلش نشکسته باشه.

خستگی اش بیش از قبل شده بود.از پله ها پایین آمد تا به پیش دوستش برگردد

و کنار او نشسته و خستگی اش را رفع کند.اما وقتی که به مکان مورد نظر رسید

با جای خالی دوستش رو به رو شد.او دیگر آنجا نبود و دختر به شدت احساس

تنهایی کرد.

او به تنهایی روی پله ها نشست و به فکر فرو رفت.آنقدر در افکار خویش غوطه ور

شده بود که دیگر صدای گروهی که پشت سرش درحال صحبت کردن بودند را

نمیشنید تا آزارش دهد.

سمانه میرزایی

کتاب این جانب در نمایشگاه بین المللی کتاب،حضور خواهد داشت.

اگر مایل به تهیه ی کتاب بودید می توانید به نشر شانی مراجعه کنید.

آدرس:سالن شبستان،راهرو۲۰،غرفه۲۱،نشر شانی

نام کتاب:کتاب داستانی افسانه ی بیخدا و باخدا

سمانه میرزایی

شخصی به نام بیخدا در سرزمینی زندگی میکرده که در آن سرزمین تمام مردم با هم خوب و مهربان

بودند.اما بیخدا همانند آنها نبود.بدین خاطر بعد از خطای بزرگی که بیخدا مرتکب می شود پادشاه شهر

او را از سرزمینش به جاده ی جهنمی تبعید می کند و داستان زندگی بیخدا با تمام فراز و نشیب هایش

آغاز می شود و ...

سلام دوستان عزیز...

امروز تصمیم گرفتم کمی به گذشته ی نه چندان دور برگردم و از میان نوشته هایم که در مجله ی

اطلاعات هفتگی در بخش "باریکتر از مو"به چاپ میرسیده یک نوشته را گلچین کرده و در وبلاگ قرار

بدهم تا شما دوستان عزیز مطالعه کرده و نظرات خود را با این جانب در میان بگذارید.

به یاد چهارشنبه،۱۲تیرماه ۱۳۸۷،مجله ی اطلاعات هفتگی

عشق

"هر روز که می گذشت احساس می کردم که کسی در باد فریاد می زند"

احساس می کردم که نسیم،پیام آور کسی است که مرا صدا می زند.

به دنبال نسیم رفتم تا صاحب آن ندا را ببینم.

اما او ایستاده بود...

در پشت مه...

در پشت درخت سرسبز...

در پشت گل سرخ...

در پشت کلام های نگفته...

او جاده ای به من نشان داد و مرا رهسپار آن کرد.

وقتی پا به آن جاده گذاشتم دریافتم که جاده ی پاییز است.

جاده ای پر از برگ های زرد و خشک.

زیر گام هایم صدای ناله شان به گوش می رسید.

ندا گفت:

آن برگ خشک را بردار.

برگ را برداشتم.

سپس گفت:

به انتهای جاده برو،درختی پیر انتظار تو را می کشد.

خود را به آن درخت پیر رساندم.

درخت پیر برگ را از من گرفت و به آن برگ بوسه زد.

در کمال ناباوری،برگ زرد،سبز و شاد شد و درخت پیر،پیرتر و فرسوده تر گشت.

حالا دریافته بودم که چرا آن درخت،آن قدر پیر شده بود.

آن درخت حامل پیامی برای من بود.

او به من فهماند،عشق واقعی در وجودش نهفته است.

آری،این است همان عشق واقعی که خدا برای آفریدگانش آفرید.

آن درخت پیر،حامل همین پیام بود:

(عاشق واقعی،همیشه تمام هستی اش را فدای معشوق می کند).

نویسنده:سمانه میرزایی

آرزوی کوچک...

هزاران آرزو داشت.اما همگی محال بودند.غمگین در گوشه ای دنج نشسته بود و

 می گریست.فرشته ی نگهبانش به نزدش آمد و دلیل گریه اش را جویا شد.

او نیز به چشمان فرشته نگریست و گفت؛آرزوهایی دارم که همگی برای من محال

اند اما بی شک برای کسی دیگر تحقق خواهند یافت.خوش به حال آن کسی که

به آرزوهای من دست یابد و وای بر حال من که تنها خدا داند چه بر من خواهد

گذشت.

فرشته دست بر شانه های او نهاد و با انگشتانش آرزوهایی را نشان داد که در فکر

و انتظار او بودند و او آرزوی آنان بود.فرشته اشکهای او را پاک کرد و گفت؛همان

طور که آرزوهای تو برای کسی دیگر تحقق خواهند یافت آرزوهای دیگران هم

برای تو محقق خواهد شد.

رسم روزگار این چنین است.

اما خوشحال باش که خود تو نیز یک آرزویی و در آرزوی دست یافتن و محقق شدن.

آن کسی که آرزوهای تو برای او دست یافتنی است قدر آنها را نخواهد دانست.

تنها کسی قدر دان خواهد بود که در حسرت رسیدن مانده باشد.

پس بی شک او نیز از داشته هایش لذتی نخواهد برد.

چرا که هیچ گاه آرزویش نبوده اند.

قدر خود را بدان ای آرزوی کوچک...

"ارزش وصل نداند مگر آزرده ی هجر

مانده آسوده بخوابد چو به منزل برسد..."

نویسنده:سمانه میرزایی

                                             مرگ آغاز جاودانگیست...

بعضی ها می گویند نامش حسود بود.

اما من می گویم نامش انسان بود.فقط به عیسی غبطه می خورد.چرا که عیسی زمینی

نبود.هدیه ای بود که فرشته ها از بهشت برای مریم آورده بودند.مریم نیز هدیه را به خوبی

نگه داشت تا این که سرانجام عیسی با جسم و روح خویش به بهشت بازگشت تا جاودانگی را

آغاز کند.

او حسود نبود.تنها غبطه می خورد.چرا که دوست داشت جاودانه باشد اما مرگ برای او

حقیقتی بود که روزی به وقوع می پیوست و او توان فرار از چنگال مرگ را برای جاودانه ماندن

نداشت.

سالها گذشت و او پیر و پیرتر شد و هنوز همه او را حسود صدا می زدند و بسیار سرزنشش

می کردند.اما او توجهی نمی کرد.تنها ناامید و غمگین بود.چرا که مرگ به او نزدیک بود و

آرزویش در حال فنا شدن.

مرگ پایان زندگی اش بود.انسان در بستر خوابید.مرگ به ملاقاتش آمد.دسته ی گلی در دست

داشت.دسته ی گل را به آدمی داد و به او تبریک گفت.انسان اما ناامید بود.به مرگ گفت چرا

 برایم گل آوردی؟با آمدن تو همه چیز برایم تمام می شود.تو پایان من هستی.گل به چه کارم

می آید؟

مرگ،دست بر سینه ی انسان نهاد و گفت اشتباه نکن.من تنها به زندگی در دنیای فانی ات

پایان می دهم.اما مرگ تو آغاز جاودانگی ات در بهشت است.انسان شنیده ها را باور نمی

کرد.بسیار خوشحال بود.او  درحال بازگشت به بهشت بود و این یعنی آغاز جاودانگی.

انسان رفت.اما نه با جسم،بلکه تنها روحش به آسمان ها رفت.جسمش نیز در زمین باقی ماند

و به خاک بازگشت و بستری شد برای تولد گلی از دل خاک،اما روحش به بهشت رفت و

جاودانگی را آغاز نمود.

او نامش انسان بود و مرگ او آغاز جاودانگی اش بود...

نویسنده:سمانه میرزایی

پشت میز کارم نشسته بودم و با رایانه ای که در اختیارم بود در نت گشتی می زدم تا

جدیدترین خبرهای روز دنیا را برای چاپ در مجله تهیه کنم.هوا ابری بود و خبر از بارش

 باران تندی می داد.

آقای فروهر وارد اتاقم شد و گفت:

"پا شو.به اتاق سردبیر احضار شده ای.فکر می کنم آش تازه ای برایت پخته است."

آهی کشیدم و از جای خود برخاستم و به سمت اتاق سردبیر مجله،آقای سزاوار به راه

 افتادم تا ماموریت جدیدم را به من ابلاغ کنند.در زدم و اذن دخول خواستم.آقای سزاوار نیز

اجازه ی ورود را صادر کردند.در را باز کردم و وارد اتاق شدم و سلام عرض کردم.

آقای سزاوار با لبخند، جواب سلامم را داد و گفت:

"بنشین که سوژه ی داغی پیدا کردم و تنها تو از پس آن بر می آیی"

سپس با هیجان ماجرا را تعریف کرد و گفت:

"مادری یکی از چشمانش را به دختر 8 ساله اش اهدا کرده که مادر زادی از هر دو چشم

نابینا بوده است.از تو می خواهم که به بیمارستانی که می گویم بروی و یک سری خبر تهیه

کنی و یک سری سوال از آن بچه ی 8 ساله و مادرش بپرسی."

سپس آدرس بیمارستان را به من داد و به سمت بیمارستان به راه افتادم.

ساعتی بعد کنار تخت دخترک نشستم و گفتم:

"سلام دخترم.حالت خوبه؟"

دختر به من نگاهی کرد و با لحن کودکانه ی خویش جواب داد:

"سلام آقا.ممنون.خوبم"

سپس از او پرسیدم:

"شنیدم که قبلا چشمات جایی رو نمی دید.الان همه چیز رو خوب میبینی؟"

دختر با خوشحالی جواب داد:

"بله آقا،همه چیز رو خوب خوب می بینم.خیلی خوشحالم."

بعد ازش پرسیدم:

"بهم میگی اولین بار که چشمت رو باز کردی چی یا کی رو دیدی؟"

دخترک،کمی در چشمانم خیره شد و سپس گفت:

"خدا رو دیدم."

با تعجب پرسیدم:

"خدا رو دیدی؟مگه میشه خدا رو دید؟"

دخترک سرش را تکان داد و گفت:

"آره میشه دید.منم دیدمش.برای همین خیلی خوشحالم.الانم دوست دارم برای اولین بار

 که مداد رنگی دست می گیرم خدا رو نقاشی کنم."

کمی گیج شده بودم.از حرف های آن دختر 8 ساله چیزی سر در نمی آوردم.

به دخترک گفتم:

"خب به من میگی خدا رو کجا دیدی؟چه شکلی بود؟"

دختر به من نگاه کرد و گفت:

"شما مگه خدا رو ندیدی؟"

دستم را بر روی موهای مواج دختر کشیدم و گفتم:

"دوست دارم تو بهم بگی خدا رو کجا دیدی؟"

دختر کمی به اطراف نگاه کرد و گفت:

"خدا رو توی اون گل تو گلدون دیدم که پای پنجره است.خدا رو تو درختای حیاط دیدم که شکل

برگاشون با هم فرق داره.خدا رو تو آسمون ابری دیدم.خدا رو توی بارونم دیدم.خدا رو....

خدا رو توی چشمهای شما هم دیدم. "

با تعجب گفتم:

"تو چشمای من؟"

دختر جواب داد:

"بله تو چشمای شما.چشماتون آبیه.خیلی قشنگه.خدا هم قشنگه.خدا این چشم رو به شما

داده دیگه.هرچی که قشنگه خدا هم همون جا هست.اینا رو مامانم بهم گفته بود.بهم گفت

وقتی که چشمام بینا بشه میتونم خدا رو همه جا ببینم."

با شنیدن حرف های دخترک زبانم بند آمده بود و سرمای عجیبی در تمام وجودم رخنه کرده

بود.آن دختر کوچک با آن سن کم چه حرف های قشنگی می زدتا به حال کسی این چنین زیبا

خدا را برایم توصیف نکرده بود.

به دختر نگاه کردم  و گفتم:

"می دونی تو فرشته ی خدایی؟"

دختر سرش را به معنای تایید حرف من تکان داد و گفت:

"میدونم.آخه مامانم اسمم رو گذاشته فرشته.میگه تو فرشته ی خدایی"

کاملا گیج شده بودم.وقتی از اتاق دختر بیرون آمدم باران تندی می بارید.هزار سوال بی جواب

در ذهنم هجوم آورده بودند و جوابهایشان را از من می خواستند.نمی دانم چگونه خود را به

دفتر مجله رساندم.زمانی به خود آمدم که در اتاق سردبیر بودم.

سردبیر گفت:

"خب بگو ببینم چه شد؟چه دیدی؟"

کمی مکث کردم.گویا جواب تمام سوال هایم را یافته بودم.

به چشمان سردبیر نگاه کردم و گفتم:

"خدا را دیدم.خدا را در قلب مادری عاشق و مهربان دیدم که یک چشمش را به دختر کوچکش

هدیه داده بود تا با هم دنیا و خدا را ببینند."

نویسنده:سمانه میرزایی

با سلام...

کتاب "افسانه بی خدا و باخدا"به چاپ رسید.

این داستان حکایت زندگی انسانی است که پندار و کردار و گفتار نادرستش او را به چنان پستی و ذلتی

کشاند که از میان دیگر انسان های هم کیش و آیینش ترد گشت و در سیاه چاله ی کرده هایش تنها ماند

و آنگاه خدا را به یاد آورد و دریافت که تنها راه نجاتش از آن سیاه چاله،یاد پروردگار و یاری خواستن از

اوست.

امید است که این کتاب نظر شما را جلب کرده و مورد رضایت و قبول شما خوانندگان گرامی قرار گیرد.

جهت تهیه ی این کتاب می توانید به کتاب فروشی های زیر مراجعه کنید:

صفائیه،کتاب فروشی گنجینه ی سلامت بین کوچه ی ۱۹ و ۲۱،شماره تماس:۷۷۴۰۳۸۴

پاساژ قدس،طبقه ی زیرزمین،کتاب فروشی دارالنور،شماره تماس:۷۷۴۷۵۱۷

                                                 و او که دیرتر آمد...

دو دوست بودیم با دو آرزو و برای رسیدن به آرزوهایمان پیراهن صبح را به چادر شب می دوختیم تا زودتر

 صبح ها و شب های انتظار به سر آید و روز موعود فرا رسد.چرا که آفریننده ای مهربان  وعده داده بود که

آرزوهایمان روزی تحقق خواهد یافت.اما روزهای بسیار گذشته بود و خسته بودیم از این همه انتظار و

انتظار و انتظار...

 روزی قاصدکی به نزدمان آمد و خبر آورد که زمانه به پای آرزوهایمان غل و زنجیر بسته،باید به کمکشان

بشتابیم و رهایشان کنیم از دست این همه غل و زنجیر...

 برخاستم و نشانی راه را پرسیدم تا عازم سفر شوم و آرزویم را از چنگال زمانه برهانم.اما یار و دوست

دیرینه ام با من همسفر راه نشد و آرزوی خویش را رها کرد و دل بست به آرزویی دیگر و من به ناچار،تنها

عازم راه شدم.راه سخت و  پایان ناپذیر بود.اما اراده ی من سخت تر و پایان ناپذیرتر...

سالها گذشت.اما کماکان قدم برداشته و بر زمین می گذاشتم تا آرزویم را پیدا کرده و از دست چنگال

زمانه برهانم.

خسته بودم از این همه رفتن و نرسیدن،اما شاد بودم از این که آمدم و نماندم از ترس نرسیدن.

دیگر مرا یارای قدم برداشتن نبود.مانند پری سبک بال که رقص کنان بر زمین می افتد رها شدم و بر دل

زمین افتادم.چشم که گشودم خود را در آغوش یاری مهربان دیدم.نامش را جویا شدم و گفت نامش

آرزوست.

او آرزوی من بود.

همان رزویی که در طلب رسیدن به او بودم.اما هیچ غل و زنجیری در کار نبود.خواستم جویا شوم که مگر

اسیر دست زمانه نبوده که خود لب به سخن گشود و گفت که نه زنجیری در کار بود و نه اسارتی...

تنها می خواستم بدانم آیا به همان اندازه که من در طلب رسیدن به تو بودم؛تو نیز در طلب رسیدن به

من بودی یا نه...

و من نیز لبخند زدم و خوشحال بودم از این که سربلند گشته بودم و وفاداری خویش را به آرزویم به اثبات

رسانده بودم.

با آرزوی خویش رهسپار شدم تا به جایی که بودم بازگردم.وقتی به ابتدای جاده رسیدم دوست قدیمی

ام را دیدم.پیر و رنجور گشته بود و عازم سفر بود.از او پرسیدم به کجا می رود و او پاسخ داد که به دنبال

آرزوی خویش می رود.

چرا که به هر آرزویی دل بسته و هرچه چشم به راه مانده،آرزویش را ندیده است و سپس ادامه داد و

گفت کاش سالها پیش با تو همسفر میشدم تا حالا همانند تو نیز دستانم در دستان آرزویم باشد.

آری،او نیز رفت...

رفت به دنبال آرزوی دیرینه اش.

او دیر رفت و دیر به آرزویش رسید و سالها بعد او را دیدم که همراه با آرزویش آمد...

نویسنده:سمانه میرزایی